تو بهار مویی و بیتو زمستونه دُلم
خنه آباد که از ظلم تو ویرونه دُلم
مثلی هست: بهقرآن خوشه حرف زیادی
یک کلیمه بگم از دست تو پرخونه دلم
همی روزا مگنت پارودلش ترکید و رفت
مشکن ایساغ دلمه پیش تو مهمونه دلم
خردو مردو شده و لکه دلم مَت مویز
تو گمونت مرسه رستم دستونه دلم
واز به دنبال غم تازیه با ای همه غم
مو مگفتم دبگه ای دفعه پشیمونه دلم
از او ساعت که توره دیدم و خندیدی به مو
مزه یک سال آزار، نالون و گریونه دلم
شنه هروخ مکنی زلفته یاد از مو بکن
که پریشونه و ویلونه و سیلونه دلم
مَت ماهی میون لاغلا غو هی جز مزم
دل تو فولاده، سنگه، چیه؟ حیرونه دلم
مو خیردار مَثُم، هرجا مری
که بزو حلقه زلف تو دلنگونه دلم
واژهنامه:
مو = من.
خنه = خانه.
کلیمه = کلمه.
بگم = بگویم.
ایساغ = اینگونه.
لکه = به هم فشرده، کوچک.
مرسه = میرسد.
مزه = میگذرد، میشود.
شنه = شانه.
هروخ = هروقت.
لاغلا غو = ماهیتابه.
بزو = به او.
دلنگونه = آویزان است.