تو بهار مویی و بی‌تو زمستونه دلُم
خنه ۲ آباد که از ظلم تو ویرونه دلُم
مثلی هست: به‌قرآن خوشه حرف زیادی
یک کلیمه ۳ بگم ۴ از دست تو پرخونه دلُم
همی روزا مگنت پارو دلش ترکید و رفت
مشکن ایساخ ۵ دلمه پیش تو مهمونه دلُم
خُردو مُردو شده و لکّه ۶ دلم مث مویز
تو گمونت مرسه ۷ رستم دستونه دلُم
واز به دنبال غم تازیه با ای همه غم
مو مگفتم دبگه ای دفعه پشیمونه دلُم
از او ساعت که توره دیدم و خندیدی به مو
مره ۸ یک سال آزگار، نالون و گریونه دلُم
شنه ۹ هروخ ۱۰ مکنی زلفته یاد از مو بکن
که پریشونه و ویلونه و سیلونه دلُم
مث ماهی میون لاغلاغو ۱۱ هی جز مزنم
دل تو فولاده، سنگه، چیه؟ حیرونه دلُم
مو خبردار مُشم، هرجا مری، هر جا میی
که بذو ۱۲ حلقه زلف تو دلنگونه ۱۳ دلُم
واژه‌نامه:
- مو = من.
- خنه = خانه.
- کلیمه = کلمه.
- بگم = بگویم.
- ایساخ = این‌گونه.
- لکه = به هم فشرده، کوچک.
- مرسه = می‌رسد.
- مزه = می‌گذرد، می‌شود.
- شنه = شانه.
- هروخ = هروقت.
- لاغلاغو = ماهی‌تابه.
- بزو = به او.
- دلنگونه = آویزان است.