همه جا روزَه وای مُلکِ خراب رِفتَه شَبه
همه‌ره لب به لب یارَه، مارَه۱ جون به لَبَه
چشم تا کار مِکِنه۲ مامایه کوتاه و بِلَند
کِلّه‌یِ بِچّه اگر کج نیه۳ بیرون عجبه
خاویار ته مُبُرن۴ با جونی والکر مُخُورَن۵
تُرُب و نون ندری۶ واز بگو وقت طَِربه
بلدم مام۷ که بسازِم کِرَه از سبب‌زمینی
اگه تا ماه مِدَِنَن۸ او کافِرا چَن وجَبه
یا که تریاک بسازِم که سه لول شَم بکشی
واز ببینی که رِوَُن ۹ آب دماغ پوشتِ لَبه
رنگ و بوش مثل سناتوریه، خوش لول و قِشنگ
اما نیم من بکشی هیچیه وُ، وای عجبه
یک تِشَر دیو مِزِنه۱۰ چُپ۱۱ مِکِنم۱۲ تو خَنَه‌ها۱۳
توی صف ؤَنگ مِکِنم کی جُلُوه کی عقبه
دَس۱۴ بزن هرکس و ناکِس مِرَه۱۵ پای تربیون
نیست واجب اما، از بعضِ جهات مستحبه
یارو لیسانسه و اویم۱۶ ادبیات و بِزِش۱۷
مِدی۱۸ فارسی بِخَنه۱۹ یک صَفِه۲۰ از بیخ عربه
زندگیما شده سر تا پا دُرُغ۲۱ راستی مُگُم۲۲
مُنتها گاه مِگَن مصلحته گاه آدبه
توت خوب بیتره ۲۳ از خرما، خصوص توت مِشد
یارو واز۲۴ جَع۲۵ مِزِنَه: آی رطبه، ای رطبه
مهر ۱۳۵۰
واژه‌نامه:
- ماره = ما را.
- مِکِنَه = می‌کند.
- نِیَه = نیاید.
- مُبُرَن = می‌برن.
- مُخُرَن = می‌خورند.
- ِنِدِری = نداری.
- مام = ما هم.
- مِدَِنَن = می‌دانند.
- رِوُن = روان.
- مِزِنَه = می‌زند.
- چُپ = لب فرو بستن.
- مِکِنم = می‌کنیم.
- خَنَه = خانه.
- دَس = دست.
- مِرَه = می‌رود.
- اویم = او هم.
- بِزَش = به او.
- مِدی = می‌دهی.
- بِخَنَه = بخواند.
- صَفَه = صفحه.
- دُرُغ = دروغ.
- مُگُم = می‌گویم.
- بیترَه = بهتر است.
- واز = باز، دوباره.
- جِغ = جیغ، فریاد.