همه جا روزه وای ملک خراب رفتۀ شَبه
همه زه لب به لب یازه، مازه جون به لَبه
چشم تا کار میکنه مامایه کوتاه و پلَند
کیلهی بَچّه اگر کج نیه بیرون عجبه
خاویار ته مّیزن با جوئی والکر مُخورن
تُرب و نون بندری واز بگو وقت طَرزه
بلدم مام که بسازم کزه از سببزمینی
اگه تا ماه میدَن او کافرا جن و جَبه
یا که تریاک بسازم که سه لول شم بکشی
واز ببینی که رُوَن آب دماغ پوشت لَبه
رنگ و بوش مثل سانتوریه خوش لول و قشنگ
اما نیم من بکشی هیچیه ۤ وای عجبه
یک تشّر دیومزه چُپ مکُم تو خنهها
توی ضف و نگ مکُم کی جلوه کس عَبه
دَس بزن هرکس و ناکس مزه پای تریون
نیست واجب اما، از بعض جهات مستحبه
یارو لیسانسه و اویم ادبیات و بزش
بدی فارسی بخنه یک صفه از سیخ عزنه
زندگیگما شده سر تا پا دُوغ راستی مُگُم
مُستها گاه مگن مصلحته گاه آدبه
توت خوب بیزه از خرما خصوص توت بشد
یارو واز جَع مزه ای رطبه ای رطبه
مهر ۱۳۵۰
واژهنامه:
مازه = ما را.
میکنه = میکند.
نیه = نیاید.
مّیزن = میبرن.
مُخورن = میخورند.
بندری = نداری.
مام = ما هم.
میدَن = میدانند.
رُوَن = روان.
دیومزه = میزند.
چُپ = لب فرو بستن.
مکُم = میکنیم.
خنه = خانه.
دَس = دست.
مزه = میرود.
اویم = او هم.
بزش = به او.
بدی = میدهی.
بخنه = بخواند.
صفه = صفحه.
دُوغ = دروغ.
مُگُم = میگویم.
بیزه = بهتر است.
واز = باز، دوباره.
جَع = جیغ، فریاد.