ردیف ن

زان شب که رفتى از چمن اى همزبان من

ز خود تا وارهی بِستان کلید باغ از مستان

سوخت از داغ ستم لالهٔ باغ دل من

در قفس آن پویک دستان سرایم را ببین

شبی که نکته زلفت گرفت خانهٔ من

عمر من و جان من، ای بت دلربای من

ای دل خون شده یار دگری پیدا کن

شب‌های ماهتاب است، مخصوص یار دیدن

بیرون خرام از تن و جان را نظاره کن

دل ز بی عشقی به جان آمد، چه شد جانان من؟

قدر یار خود دان، ای هزار دستان

بیا که بی‌تو به جان آمدم ز جان دادن

رفته بودی تو و دلمرده ز رفتار تو من

ای نرگست زمانه به چشمم سیاه کن

مرا خصمی بود دل، نام بارش رنج و فوتش خون

از گونه‌ای دیگر بود فریاد درد افشان من

هست فردا وعدهٔ دیدار من

مستم من و مستم من، شیدای الستم من

تازه به دولتی رسید این دل بینوای من

تا برده روزگار تو را از کنار من

هوسبازی و خودنمایی مکن

فصل گل غنیمت دان، فکر جرعه‌ای مِی کن

بی‌تو بار زندگی ای دوست نتوانم کشیدن

ترک آن بدخو مکن ای دل به بدخوئیش خو کن

چه می‌پرسی؟ مپرس از من نگارا حال زار من