ردیف د

جام طرب لاله از سوی تو دارد

به تماشا دلم از دیده برون می‌آید

تو گل ناز منی، گر همه خار جگرند

ترسم این تیره شب را دگر سحر نباشد

روزی مگر از سکه دگر زور و زر افتد

شکوه ندارم که دل قرار ندارد

بی‌روی توام دل نگشاید

عزیزان داشتم دیوانه‌ای، در این چمن گم شد

ندارد آنکه دلداری چه کاری با جهان دارد

دردا چو جان عزیز دل و نور دیده‌اند

رندان چو جام‌های لبالب به هم زنند

مرا چه باک که فصل بهار می‌گذرد

من ز بیداد تو هرگز نکنم ناله و داد

اهل گردم، دل دیوانه اگر بگذارد

باغ این جمعیت لطف و صفا دارد، ندارد

تواند باغبانت باغ را بیهوده در بندد

دل من نیست این دل دلبرا گر از تو برگردد

هوای کوی تو کی حسرت بهشت گذارد

گر لبت بوسه‌ای نارد، داد دشنامی تواند

خوش آن که عمر گرانمایه را هدر نکند

قصر امید مرا شعله به دندانه رسید

از تو ای چشم سیه صرف نظر نتوان کرد

سحر حریر خیالت چو در برم گیرد

آن که رخسار تو را این همه زیبا می‌کرد

نصیحتی است که باید همیشه یاد کنید

دامن از چنگ غم یار رها خواهم کرد

چو چنگ و غلغلِ مینا به هم درآمیزند

چه مژده بهتر و خوشتر که یار می‌آید

امشب از راه هوا ساغر سبویم می‌رسد

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

در شگفتم که چرا این‌ همه آزار‌کنند

از هوس بگذر که از خونِ کسی بگذر ندارد

فصل عشق آمد و فکر می و مینا کردند

یک شب به روی روز سحر دیده و انکرد

چون عمر چرا رفت و دگر باز نیامد

ما را ز خاک میکده‌ها آفریده‌اند

خوش آن زمان که مرا نیز طرفه یاری بود

می را پی بالای خمار آفریده‌اند

هرکس که دلی چون دل ما داشته باشد

شبی ای فتنه گر مهمان من باشی چه خواهد شد؟

عالم عشـق چـه دانـند هـوسـبازی چـند

چه جرم کرد دلم ای سپهر بی‌بنیاد

عشق قادر نیست تا آخر دل را شاد دارد

تو جان منی بی‌تو و بی‌جان چه توان کرد

دیگر هنری آه شرر بار ندارد