بس در سر زلف بتان جا کردی ای دل
ما را میان خلق رسوا کردی ای دل
غافل مرا از فکر فردا کردی ای دل
تا از کجا ما را تو پیدا کردی ای دل
روزم سیه، حالم تبه، کردی تو کردی
ای دل بسوزی هر گنه کردی تو کردی
ای دل بلا، ای دل بلا، ای دل بلا
ای دل سزاواری که دائم مبتلا
از مایی آخر خصم جان ما چرایی؟
دیوانه جان آخر چشی، کار کجایی؟
مجنون شوی، دیوانهام کردی تو کردی
از خویشتن بیگانهام کردی تو کردی
تا چند میسوزی دل خود را و ما را
ما هیچ، رحمی کن به خود آخر خدا را
تا چند خواهی عشق، درد بیدوا را
تا کی به جان باید خرید این بلا را
هرکس که باشد همچو تو ای دل دل او
آسان نگردد تا ابد یک مشکل او
یا کمتر اندر دام خوبان مبتلا شو
یا ناله کم کن مرد میدان بلا شو
با بیوفایان یا دلا کم آشنا شو
یا آشنا خواهی شوی، شو بیوفا شو
دیگر وفا ای دل خریداری ندارد
کم گوی از این کالا که بازاری ندارد
ای آبروریز، ای دل دیوانه من
ای از قرار و صبر و دین بیگانه من
ای از تو پر خون جای میپیمانه من
ای از تو ورد هر زبان افسانه من
تا چند هر شب تا سحر بیدار باشم
با مرغ شب دمساز و با غم یار باشم
آزاد بودم من گرفتار تو کردی
مفتون مهرویان عیارم تو کردی
من اهل بودم، رند و میخوارم تو کردی
با میفروشان اینچنین یارم تو کردی
آخر دلا تا کی غم بیهوده خوردن
ما را به این میخانه، آن میخانه بردن
تا کی به زلف دلبران پابند ای دل
تا کی به امید وفا خرسند ای دل
تا چند ای دل، راستی تا چند ای دل
وقت است کز بگذشته گیری پند ای دل
بس در سر زلف بتان جا کردی ای دل
ما را میان خلق رسوا کردی ای دل
شهر ۱۳۲۱