تاب و مهتاب
آنکه را رفت ز کف هرچه که داشت
تنهایی
شادی‌کُش و چیره‌دست و پنهان‌گیر
صبح
خندان و سر به پیش، فسونبار و دلفریب
قصه‌های ناتمام
افتاده آتش به جانم
هوس
آمدی، رفتی، دلی بردی به بازی باز از من
شمع آرزو
نیمی از شب عمرم، طی نگشته شد خاموش
فریب
خورشید رفت و ماه برآمد
افسانهٔ جانسوز
آخرین روز بهار است و منم راهسپار
شرمسار
شامگاهی تیره چندى پیش دیدم دخترت را
خیال او
امروز دلم خون‌تر و دیوانه‌تر است
ای مرگ
از تو من ای چرخ غیر غصه چه دیدم
میخانه
با رقیب آخر شب دوش به میخانه شدیم
نا امید
من ندانم مرغ امیدم چه دید
زلف طلائی
ای کاش دلت از دل تنگم خبری داشت
ای دل
بس در سر زلف بتان جا کردی ای دل
ای عشق
از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم