سر به گریبان
برو ای دوست که ما دست به دامان خودیم
سر خودگیر که ما سر به گریبان خودیم
اشک و آهی شده از دشت جنون حاصل ما
آتش خرمن خود، قطرۀ باران خودیم
خواب گیتی بود ارزانی خانان، که به خون
دیرسالی است که همسفره و مهمان خودیم
از دو سو چرخ کشد تا گره مشکل ما
فارغ از عاطفت ناخن یاران خودیم
شکر شه که ز درمان و طبیب آزادیم
طرفه حالی است که درد خود و درمان خودیم
دامن ما نبود بیگهر اشک، شگفت
چشم بد دور که شرمندۀ احسان خودیم
الهی داغدلی، شمع شبتان وجود
مشعل افراخته از خیمهسوزان خودیم
هرکه از حال من دلشده پرسید، بگوی
خویش گمکردهای بنشسته به هجران خودیم
هرچه کم داد به ما چرخ به جایش غم داد
مات از طاقت و از رنج فراوان خودیم
گنج عشقی و خراب دل ویرانهی خویش
بحر دردیم که موج خود و طوفان خودیم
تهمتی بود دل مستی تو هستی ما
زانکه جمعیّت دلها و پریشان خودیم
نالهی مرغ دگر، وام نکردیم عماد
بندهی بلبل طبع خود و دستان خودیم