مریم

ماجرایی بس دردناک بود. مریم دختر بچه‌ای شیرین و نمکین که پدرش از دیگر فرزندان بیشتر دوستش می‌داشت و کارش را با او از محبت معمول پدر و فرزند گذشته بود در نخستین روزی که با بارانی نوی که برایش خریده بودند به کودکستان رفت و نزدیک بخاری ایستاد، شعله‌ای سرکش که خیرش نبود چه می‌کند زبانه زد و خودی به بارانی دخترک رسانید و آن غنچهٔ خنده تمام نکرده را به آتش کشید. تا دوستان کوچکش ترسان ولرزان با گام‌های کوتاهشان خود را به بزرگترها رسانند آتش کار خود کرده بود، پروانهٔ پرسوخته بعد از دو روز در بیمارستان پرپر زد و برای همیشه چشمان سیاه و زیبا برهم نهاد در حالی که سفارش می‌کرد «به مامان نگویید باروتیم سوخته». غروبی که من به دیدار پدرش که آن زمان‌ها خیلی باهم بودیم رفتم، دیدم گریان دریده در دریای جنون دست و پا می‌زند من که داغم تازه شده بود آن شب تا نیم‌روز فردایش با او نوجه‌سرایی کردم و با او به تلخی گریستم تا یکی از آشنایان که این حال را برای من خطرناک دانسته بود به بهانه‌ای از آنجا بیرونم کشید. این چند بیت قطرات اشکی است بر این درد جانسوز و کلمهٔ تسلیتی است برای آن پدرکه دخترکش سوخت و دل خویش و بیگانه نیز.