رفتی به سفر واز مو و دل دیونه رفتم
خون خوردم و خون گرچه دوتا میخونه رفتم
بدانسه گریفته دل مو با سر زلفت
ای وار که تو رفتی دیگه پاک دیونه رفتم
کوشتی ماره واز از غم هجرون خنه آباد
بیچاره مو و دل به چه حاله خنه رفتم
رفتی به مشد نقل مجالس بری و ما
دور از لب تو تلختر از گنگه رفتم
ورخیز بیا امروز یزهگه ، نقدره عشقه
بسنیست ای سی چل سال که پی اوسنه رفتم
از قد تو طوبی درم از ماج تو کوثر
رفتم به جهندم به بهش یا که نرفتم
خواستم ای دنه جیک و پوک اصلاً نزنم، واز
دنبال همو کارکه دل نمنته رفتم
خودشه موکوشه پرونه شمعر که میبینە
ما شمع ما تا رفته سفر پرونه رفتم
ای ساغ که خرابی مکنە ای دل بیپر
تا وقتە تو برگردی، از ای ویرانه رفتم
واژهنامه:
واز = دوباره.
ای وار = اینبار، این مرتبه.
کوشتی = کشتی.
خنه = خانه.
مشد = مشهد.
ورخیز = برخیز، پاشو.
یزهگه = عزیزم، جانم، یارم.
اوسنه = افسانه.
درم = دارم.
جهندم = جهنم.
پوک = سر و صدا.
نمنته = نمیتواند.
موکوشه = میکشد.
ای ساغ = اینطور.
میکنە = میکند.