یرهگه کار مو و تو دره بالا میگیره
ذره ذره دره عشقت تو دلم جا میگیره
روز اول به خودم گفتم ایم مثل بقى
حالا کم کم میبینم کار دره بالا میگیره
چن شبه واز مَت یس سال پیش ازای مرغ دلم
تو زمستون بُهنهی سبزه و صحرا میگیره
چنشبهوازی دوَرم چشها مه تاصبحه بچخت
یا یبک سم ، بیخودی مات مَمه را میگیره
تا سحر جل مَزنم خواب به سراغم نمییه
هی دلم مثل بچه بهنهی بیجا میگیره
موگوشم هرچی که مرگت چیه کوفتی! نمگه
عوضش نق مَزنه ذکر خدایا میگیره
پیری و معرکهگیری که بگن کار مو به
دفتر عمر دره صفحهی پنجاه میگیره
او که عاشق شده پنهون مکنه مثل اوبه
که سوار شتر و پوشتشه دُولا میگیره
کتا کردن دامار تا ببخش رون مشتی عماد
دیگه مجنون توی خواب دامن لیلا میگیره
واژهنامه:
یرهگه = عزیزم، جانم.
ایم = این هم.
بقى = بقیه، دیگران.
درة = داره، دارد.
چن = چند.
بُهنهی = بهانه.
مو دوَرم = میدوم.
صبحه = صبح.
چخت = سقف.
سم = سمت، سو.
مَمه = میمانه، میماند.
جل = وول.
مَزنم = میزنم.
نمییه = نمیآید.
موگوشم = میگوشم، میگویشم.
نمگه = نمیگه، نمیگوید.
مَزنه = میزند.
مویه = منه، من هست.
مکنه = میکند.
اوبه = او هست.
پوشتشه = پشتش را.
کتا = کو تا.