میه۱ واز۲ بوی بهشت از نفس باد یره۳
وخه۴ سور سات ره علم کن که بهار درگذره
به خدا مف مبزه۵ هرکی غم از دل نِبُره
کیف ما کوکه، طرف اهله و ناز نوز ندره۶
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره۷
نیس۸ بوی گل و سنبل بوی جونه جون تو
عالم پیر دوبره۹ شاد و جونه جون تو
دل بی‌عشق بهار مفت گرونه جون تو
مالیاتشه نده هرکی ای موسم پکره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
بسی۱۰ او بلبله ره محشر کبرا مکنه
نگا چن جور مِخنه۱۱ راستی که غوغا مکنه
حق دره عاشقه و یارشه تماشا مکنه
با متش۱۲ هرکی بَشه۱۳ باغه‌رو کلش مذره۱۴
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
واژه‌نامه:
- میه = می‌آید.
- واز = باز، دوباره.
- یره = عزیزم، جانم.
- وخه = برخیز.
- مِبِزه = می‌بازد.
- نِدِره = ندارد.
- بِذِره = بگذارد.
- نیس = نیست.
- دوبره = دوباره.
- بسی = بیا، نگاه کن.
- مِخِنه = می‌خواند.
- با مِتِش = با یارش.
- بَشه = باشد.
- مِذِره = می‌داره، می‌گذارد.