میه واز بوی بهشت از نفس باد یره
وخه سور سات ره علم کن که بهار درگذره
به خدا مف بیزه هرکی غم از دل بُیره
کیف ما کوکه، طرف اهله و ناز نو ز ندره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
نیس بوی گل و سنبل بوی جونه جون تو
عالم پیر دوباره شاد و جونه جون تو
دل بیعشق بهار مفت گروه جون تو
مایا تشه نده هرکی ای موسم پکره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
بسی او ببلله ره محشر کبرا مکنه
نگا چن جور مِخنه راستی که غوغا مکنه
حق دره عاشقه و یارشه تماشا مکنه
با مَتش هرکی بَشه باغه روکلش بذره
خدا واز ساخته اگر حضرت عباس بذره
واژهنامه:
میه = میآید.
واز = باز، دوباره.
یره = عزیزم، جانم.
وخه = برخیز.
بیزه = میبازه.
بدره = ندارد.
بذره = بگذارد.
نیس = نیست.
دوباره = دوباره.
بسی = بیا، نگاه کن.
مِخنه = میخواند.
با مَتش = با یارش.
بَشه = باشد.
بذره = میداره، میگذارد.