قصیده‌ها

میان اشک و خون بودم بهار زندگانی را

مجلس ما را ندارد پادشاه

جام می تا زان پری‌پیکر گرفتم

بوالحسن! دیگر چه خواهی مجلس تحلیل و جشن

نبخشیده گیتی به کس زیبهایی

دگر رهم شده بیدار چشم بخت امشب

شنیده‌ام که خراسانیان صفا کردند

نفرین به ما ز تفرقه و ما و من اگر

هنگامه کرده آسمان از برف و باران