قطعه‌ها

هیچ دانی که از کجا آمد

سه ساعت است نگارا در انتظار توام

عاشقان من سست‌پیمان نیستم

چه گویم، چسان بی‌تو بگشت دوش

گردم سیاه مست ز می تا چو بیهشان

به نامت، این نوازشگرترین آهنگ در گوشم

ای خوشتر از نکویی و زیباتر از جمال

در عاشقی نکردیم، الحق که هیچ کاری

دست من بند است در گل، فرصتی ای خار و پای

مرگ پی راه حل مسئلهٔ عمر

من خاک پای آن گل نازم که باشدش

روزی که دختران و زنان جوان تو را

شعر روان و شور و شر هست

گوش‌کن تا گویمت ای جان که عشق

خود سروری است اینکه مرا سرور عزیز

آن همه شور و شوق چون می‌رفت

اندکی دورتر از جمعم و دارم به کنار

گویند کسان عدالتی هست

رسیده کار به مویی میان ما و جنون

اهل عالم چو نیک درنگی

شد فصل بهار ای گل و هنگام تماشا

برآن سرم که دگرباره با بهانه‌ی شعر

هدیه‌ای گرچه سخت ناچیز است

ای که از من سخنی تازه تو را هست هوس

ز سرد و گرم گیتی حاصل من

گر گناه است و اگر نیست مرا باده بیار

به تو کز نوع خویش ممتازی

تا سیل نزاییده ز رگبار حوادث

نوشتی آخر نامه: که روزگار به کام

قول حافظ «گفتگو آیین درویشی» چو نیست