ردیف ت

نیم مستم کردی ای ساقی منه ساغر ز دست

ما عاشقیم و خوشتر از این کار، کار نیست

یاد باد آن که مهر رسم جفا یاد نداشت

پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکیست

دیری است که در معبد عشق صنمی نیست

رخ نگار مرا طرۀ سیاه گرفت

چون لاله مرا بی‌تو به کف جام مدام است

ما را به چشم مست تو تاب نظاره نیست

امشب از باده عمادت شده چون چشم تو مست

عاقبت مهر درخشید و شب تار گذشت

عمر آن بود که در صحبت دلدار گذشت

در جهان هرچه به اندازه بود یار کم است

جز بی‌خبری در همه عالم خبری نیست

دادت خدای هرچه از آن خوب‌تر نداشت

خورشید من ز شمس فلک دیدنی‌تر است

گرچه جز بر سر گیسوی تو دل نتوان بست

مرا چه کار که بس باغ‌ها و بستان‌هاست

چیست این آتش جانسوز که در جان من است؟

می‌کهن غم نو را شنیده‌ایم، دوست

آرزوی وصل تو عمر فنا کردن است

بهار چون گذرد حسرت بهاری هست

ای من غلام همت آن دل که جای توست

پادشاهی که همه کون و مکان کشور اوست

اندر این عالم که جز خواب و خیالی بیش نیست

دم غنیمت دان که دنیا آرزویی بیش نیست

نسبتی ما را بدان رندان شاهدباز نیست

امید همرهی از بخت ما نباید داشت

حکایت من و آن گل ز سرگذشت، گذشت

از تو آنی دل دیوانهٔ من غافل نیست

ای بلای بالا، نمی‌رنجی اگر از حرف راست

ای خوش آن تن که در این آتش تب جان شده است

جز مهر و وفا دیگرم اندوخته‌ای نیست