برچسب: : غزل عماد خراسانی

مستی دو کس

من داغ چو تابستان و آن تازه بهارم مست

با خواجه

ما را به چشم مست تو تاب نظاره نیست

رشته امید

چون لاله مرا بی‌تو به کف جام مدام است

نگاه تو

رخ نگار مرا طرۀ سیاه گرفت

مذهب دیوانه

دیری است که در معبد عشق صنمی نیست

یکیست

پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکیست

یاد باد

یاد باد آن که مهر رسم جفا یاد نداشت

به یک گل بهار نیست

ما عاشقیم و خوشتر از این کار، کار نیست

نیم مست

نیم مستم کردی ای ساقی منه ساغر ز دست

پری ناز

از بهشت است بدین خانه دری باز امشب

خبرها بود

نمی‌شد کاشکی دیشب سحر شب

مهمان خدا

پیدا شد و پیدا شد، گم‌گشتهٔ ما امشب

آهنگ جنون

باز آهنگ جنون می‌زنی ای تار امشب

بیا به خوابم

تو را به جانِ مستان مده شرابم امشب

بس کن ای دل دیوانه

بس کن ای دیوانه دل، زین جانگداز افسانه امشب

گردش ایام

بی‌تو از کام نمانده است به جز نام مرا

دهر بی‌بنیاد

خصم اهل حال دیدم دهر بی‌بنیاد را

تو بیا

ای نسیم سحر ای ناز و قرنفل تو بیا

حدیث جدایی

دیگر امید نیست که بینیم یار را

پاداش

عاشق زارم و بر خویش نبندم این را

ناله و بیمار

عمر گرامی رفت بر سر پندارها

غمگسار

تا به کی گویم که یار آید، قرار آید مرا

هنگامهٔ هجران

ای دل تو ندانستی قدر گل و بستان را

دل بد باور

امشب ای جام به دست آر دل کافر ما

کتاب ما

رسید شعله بر افلاک ز آشیانۀ ما

درس غم

مادر از بهر غم و رنج جهان زاد مرا

قدرت جنون به کار است

امشب ز دست بردی با یک ترانه ما را

نقش ازل

بعد از این رحم مکن بر دل دیوانۀ ما

شدم عاشق و …

نوبهار آمد و شد موسم شیدایی ما

همنشین دل

چه خوشبویی، چه خوشبویی بهارا

درد تمنا

گرچه در خاک برم درد تمنای تو را

ستاره دنباله‌دار

روشن شد از فروغ رخ، شام تار ما

خزان جاودانه

نازک دلیم و حادثه در جستجوی ما

کوی بی نشانی

به‌کوی بی‌نشانی عزم سیر است و سفر ما را