مثنوی‌ها

خیام بوی عشق دهد خاک کوی تو

دی ز جا برخاست آن طاوس مست

خلق برآنند که طبعم دگر

آه ای خروس ستمگر

کاشکی این راه را پایان نبود

عشق آن باشد که خویش هیچ انگاشتن

دوش چون شد گرم بزم عاشقان

ای شیشۀ عمر و ساغر من

آنکه ما را دل ببود در دام او

ای همه سرسبزی گلزار من

دل بی‌هر گلی نمی‌سپارم من

گرچه دگرباره بهار آمده

ای نافرومده به گیتی، پسرم

عزیز نازنین باز یساحق

قلم را هر زمان خواهم گذارم

کاش چون دیروز، امروز ای حبیب

آنکه را رفت ز کف هرچه که داشت

گهی یادم رود بودم کجا دوش

اگر خودکامه باشی یا که ناکام

دوفن باشد که اهل ملک دارا

بعد یک انتظار طولانی

گرچه شیرین دهان بسیارند

بیوکم باز کفتار اجل برد

بیوکم، نازنینم، مهربانم

ز من می‌پرسی از اوضاع طهران

ای دل دیوانه‌ی من مست تو

ای خجنت قدرت خداوند

گذر کردند بر شهری سه تن دوست

آابل خط گرامیت رسید

با تأسف، درست عصر فضا

رو به صحرای بی‌نیازی کن

ز عمر آفرینش لحظه‌ای پیش

ورزی من نه خانه‌ات دانم

اگرچه همچو من رندی سیه مست