سه پند
اگرچه همچو من رندی سیه مست
گله
ورزی من نه خانه‌ات دانم
عاشق عشق باش و …
رو به صحرای بی‌نیازی کن
شگفت مجنونی
با تأسف، درست عصر فضا
آ ابُل
آابل خط گرامیت رسید
سه دوست
گذر کردند بر شهری سه تن دوست
وقت است که ناگهان بیایی
ای حجت قدرت خداوند
این همه خوب شدن خوب نیست
ای دل دیوانه‌ی من مست تو
دقایق الحقایق
ز من می‌پرسی از اوضاع طهران
مرگ رهی
بیوکم باز کفتار اجل برد
شیرین
گرچه شیرین دهان بسیارند
سفر کرمان
بعد یک انتظار طولانی
طبابت و موج نو
دوفن باشد که اهل ملک دارا
معما
اگر خودکامه باشی یا که ناکام
مدح نسیان
گهی یادم رود بودم کجا دوش
تاب و مهتاب
آنکه را رفت ز کف هرچه که داشت
خوش‌ترین آهنگ
کاش چون دیروز، امروز ای حبیب
حسب حال
قلم را هر زمان خواهم گذارم
حق
عزیز نازنین باز یاحق
نصیحت به فرزند (نداشتهٔ) خویش
ای نافرومده به گیتی، پسرم
سفر کرده
بیوکم، نازنینم، مهربانم
بهار
گرچه دگرباره بهار آمده
دل من
دل به هر گلی نمی‌سپارم من
مناجات
ای همه سرسبزی گلزار من
یار ما
آنکه ما را دل ببود در دام او
ای روی تو راحت دل من
ای شیشۀ عمر و ساغر من
بانگ نای
دوش چون شد گرم بزم عاشقان
بویی از آن بوستان
عشق آن باشد که خویش هیچ انگاشتن
با که گویم
کاشکی این راه را پایان نبود
رؤیا
آه ای خروس ستمگر
دختر طبع
خلق برآنند که طبعم دگر
گلی از گلی
دی ز جا برخاست آن طاوس مست
شبی بر مزار خیام
خیام بوی عشق دهد خاک کوی تو