ردیف ی

مرا چو دست دهد صحبت شکر دهنی

دارم بتی شنگی، ماهی، قدح‌نوشی

بعد از این ما را به گیتی غیر حسرت نیست کاری

سر و پای تو بنازم که همه جان و جمالی

بسیار مکن با ما سرپنجه به دانایی

امروز چه زیبا و دلآرا شده بودی

تا دلی است، خوبان را به که باشد ارزانی

مائیم و دلی پرخون از جور پری رویی

سر ز بالین به چه امید برآرم سحری

امشب ندانم ای بتِ زیبا چه می‌کنی؟

امشب چه خوش به بستر ناز آرمیده‌ای

تازه باور کرده بودم در جهان هست یاری

ای آسمان مگر دل دیوانهٔ منی

مرغ بی‌بال و پری را واژگون شد آشیانی

نه به دل شوری و شوقی نه به سر مانده هوایی

ای آرزوی گمشده، مهمان کیستی

تو که درد دل دیوانهٔ من می‌دانی

سحر آمیخت به جان شب و شب گشت هوایی

بگذشتی و ندیدی گذرِ اشکی و آهی

دلم خون گشته امشب از جدایی

هرچند دیرگاهی است قصد جفا نداری

دل کشدم به هر زمان بر سر راه خانه‌ای

از سر زلف تو پیداست که پیمان‌شکنی

راستی بُتا داری چهره‌ای تماشایی

ای که جان‌بخش‌تر از باد بهار آمده‌ای

ای دل دیوانه چرا می‌روی؟

بیا ای آنکه بی آرایش و پیرایه زیبایی

ما را به جز غم تو مبادا به دل غمی