ردیف م

بخند ای ماه بر حالم که خوش کردی فراموشم

تنم ملول‌تر از جان و جان بتر ز تنم

تا کی به امید تو ای فردا نشینیم

برو ای دوست که ما دست به دامان خودیم

مجنون عشقم، با کسی کاری ندارم

سرم بر سینهٔ یار است، از عالم چه می‌خواهم؟

گرچه ساقی نپسندید دمی هشیارم

چند گیسوی تو در دست رقیبان بینم

هیچ می‌دانی من از آن شب که رخسار تو دیدم

شب هجر است و باز از دوریت تاب و تبی دارم

ز بامی دیگرم، در سر هوای دیگری دارم

امشب چو لاله داغ تو بر جان نهاده‌ایم

به جز اینکه تو را دوست‌تر از جان دارم

رفتی و دمساز شد کابوس در بیداری‌ام

دوش بسیاریِ می باز ببرد از دستم

اشک‌ها آهسته می‌لغزند بر رخسار زردم

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

رنگ جنون گرفت ز داغت فسانه‌ام

باغی نبوده‌ایم که رنج خزان بریم

گرچه آب و آتش را جمع در سخن دارم

مستم، ز من مپرس کی‌ام یا کجایی‌ام

کجا رفتی که هر روزی که رفت از عمر دلگیرم

عیبم مکن ای دوست اگر زار بگریم

نه کافر نه مؤمنم، کی‌ام، چی‌ام، چه کاره‌ام؟

برخیز تا پناه به میخانه‌ای بریم

گفته‌ای جانا که می‌سوزد به حال او دلم

ما بی‌سر و پایان سر و پا را نشناسیم

راست گفتی ماه من امشب که من در آسمانم

گاه اگر می‌خواست دل ترک صدایی داشتم

چونان شباهنگ بیمار، در بی‌سحر شام تارم

ندارد هیچ کس باور مرا، افسانه را مانم

دلی آشفته‌تر از زلف آن آشفته مو دارم

ز شادی‌ها به جان آمد دلم یارب غمی خواهم

امشب ز باده آتش دل باد می‌زنم

من در این ویرانه منزل گنج‌ها گم کرده‌ام

من این بیماری از هر تندرستی نیک تر بینم

همه با یار خوش و من به غم یار خوشم

با کی از دامان دل را همّت از میخانه گیرم

شب چارده ماه و دور از آن رخ ماهم

اى کاش چو پروانه پرى داشته باشم